Bir vaxtlar bir sual vardı: “Məlumat haradadır?” İndi isə özümü başqa bir sualın içində tapıram: “Bu cavab mənim üçün nə deməkdir?”

 

Bir gün sadə bir sual yazdım. Böyük deyildi. Hətta tələsik idi. Cavab gəldi. Amma məni saxlayan cavabın özü olmadı. Dayandım. Oxudum. Bir daha oxudum. O an anladım ki, mən cavab axtarmırammış. Mən aydınlıq axtarırammış.

 

İnsan səsdən, sürətdən, hər şeyə tez cavab verilməsindən yorulur. Bəzən sənə cavab yox, sadəcə biri lazımdır ki, sözünü sona qədər dinləsin. Tələsmədən. Yarımçıq kəsmədən.

 

Süni zəka bu nöqtədə maraqlı bir yerdə dayanır. O hiss etmir. Sevmir. Amma diqqətlə dinləyirmiş kimi cavab verir. Və bu, insana qəribə bir rahatlıq gətirir.

 

Amma burada dayanmaq lazımdır. Çünki bu yalnız bir alətdir. O məsuliyyət daşımır. O ürək ağrısı çəkmir. O susmağın nə demək olduğunu bilmir.

 

Gələcəkdə bu sistemlər daha ağıllı olacaq. Daha sürətli. Daha çox işi bizim yerimizə görəcək. Amma bir şeyi bacarmayacaq – insanın gözünün içinə baxıb susmağı, söz demədən yanında qalmağı, qarşındakını düzəltməyə çalışmadan başa düşməyi. Məncə, əsas məsələ də budur.

 

Alətdən istifadə etməyi öyrənmək asandır. Amma insan olaraq qalmaq zəhmət istəyir. Çünki səmimi şəkildə susmaq, həqiqətən dinləmək, gözləmək... – bunlar proqramlaşdırılmır.

 

İnsan bəzən cavab vermir. Sadəcə orada olur. Və insanı insan edən də elə budur: diqqət, səbir və qəlb səsi.

 

Süni zəka bir vasitədir. Amma insan – hiss edən insan hər anı dəyərləndirir.

 

Və ən güclü bağlar nə sözlə, nə kodla, nə də analizlə yaranır. Onlar yalnız bir yerdən doğulur: səmimiyyətdən.

 

Vüsalə Məmmədova